This research aimed to: (1) examine the current conditions, problems, and needs of new entrepreneurs in the digital economy of Chiang Rai Province; (2) analyze the factors and synthesize the components of the entrepreneurial ecosystem under the concept of sustainable organizational development (ESG); (3) examine the direct effects of entrepreneurial orientation (EO), digital transformation and innovation capability (DTIC), access to finance (AF), and ecosystem collaboration (EC) on ESG, as well as the direct effect of ESG on business sustainability performance (BSP) and the mediating effect of ESG; (4) develop an entrepreneurial ecosystem model based on ESG; and (5) propose policy guidelines appropriate for Chiang Rai Province. An explanatory mixed-methods research design was employed. Data were collected from 400 new entrepreneurs, 30 key informants, and 25 focus group participants. The data were analyzed using descriptive statistics, content analysis, and partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The findings revealed that ESG had the highest mean score (𝑥̅= 4.30, S.D. = 0.71), whereas AF had the lowest mean score (𝑥̅= 3.67, S.D. = 1.06). The entrepreneurs faced limitations in access to finance, digital and innovation skills, technology, standards, and support systems. The PLS-SEM analysis indicated that EO (β = 0.315, t = 5.049, p < 0.001) and EC (β = 0.374, t = 6.426, p < 0.001) had positive effects on ESG, whereas DTIC and AF had no statistically significant effects. ESG had a positiveeffect on BSP (β = 0.571, t = 14.004, p < 0.001) and mediated the relationships between EO and BSP (β = 0.180, t = 5.005, p < 0.001) and between EC and BSP (β = 0.214, t = 5.351, p < 0.001). Integrating the research findings resulted in a model comprising seven components organized into five mechanisms, together with seven policy guidelines to develop a connected, continuous, and sustainable entrepreneurial ecosystem in Chiang Rai Province. Keyword : Entrepreneurial Ecosystem, New Entrepreneurs, Digital Economy, Sustainable Organizational Development, Business Sustainability Performance

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ(1) ศึกษาสภาพ ปัญหา และความต้องการของผู้ประกอบการยุคใหม่ในเศรษฐกิจดิจิทัลของจังหวัดเชียงราย (2) วิเคราะห์ปัจจัยและสังเคราะห์องค์ประกอบของระบบนิเวศผู้ประกอบการภายใต้แนวคิดการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืน (ESG) (3) วิเคราะห์อิทธิพลของความมุ่งเน้นการเป็นผู้ประกอบการ (EO) ความสามารถด้านการเปลี่ยนผ่านและนวัตกรรมดิจิทัล (DTIC) การเข้าถึงแหล่งเงินทุน (AF) และความร่วมมือในระบบนิเวศ (EC) ที่มีต่อ ESG รวมทั้งอิทธิพลของ ESG ต่อผลการด าเนินงานที่ยั่งยืนของธุรกิจ (BSP) และอิทธิพลส่งผ่านของ ESG (4) พัฒนาโมเดลระบบนิเวศผู้ประกอบการภายใต้แนวคิด ESG และ (5) เสนอแนวทางเชิงนโยบายที่เหมาะสมกับจังหวัดเชียงราย ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสานเชิงอธิบาย เก็บข้อมูลจากผู้ประกอบการยุคใหม่ 400 ราย ผู้ให้ข้อมูลส าคัญ 30 คน และผู้เข้าร่วมการสนทนากลุ่ม 25 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์เนื้อหา และ PLS-SEM ผลการวิจัยพบว่า ESG มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (𝑥̅= 4.30, S.D. = 0.71) ขณะที่ AF มีค่าเฉลี่ยต่ าสุด (𝑥̅= 3.67, S.D. = 1.06) โดยผู้ประกอบการมีข้อจ ากัดด้านเงินทุน ทักษะดิจิทัลและนวัตกรรมเทคโนโลยี มาตรฐาน และระบบสนับสนุน ผลการวิเคราะห์ PLS-SEM พบว่า EO (β = 0.315, t = 5.049, p < 0.001) และ EC (β = 0.374, t = 6.426, p < 0.001) มีอิทธิพลเชิงบวกต่อ ESG ขณะที่ DTIC และ AF ไม่มีอิทธิพลต่อ ESG อย่างมีนัยส าคัญ ESG มีอิทธิพลเชิงบวกต่อ BSP (β = 0.571, t = 14.004, p < 0.001) และ ESG มีอิทธิพลส่งผ่านในความสัมพันธ์ระหว่าง EO กับ BSP (β = 0.180, t = 5.005, p < 0.001) และ ESG มีอิทธิพลส่งผ่านในความสัมพันธ์ระหว่าง EC กับ BSP (β = 0.214, t = 5.351, p < 0.001) การบูรณาการผลการวิจัยน าไปสู่โมเดลที่ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบภายใต้ 5 กลไก และข้อเสนอเชิงนโยบาย 7 แนวทาง เพื่อพัฒนาระบบนิเวศผู้ประกอบการที่เชื่อมโยง ต่อเนื่อง และยั่งยืนในจังหวัดเชียงรายค าส าคัญ : ระบบนิเวศผู้ประกอบการ ผู้ประกอบการยุคใหม่ เศรษฐกิจดิจิทัล การพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืน ผลการด าเนินงานที่ยั่งยืน